Categorie archief: Uitgelicht

Figaro-pastoraat

De afgelopen jaren heeft de Nederlandse Kerk in Londen een bijzondere predikant gehad. Joost Röselaers wist een klassieke invulling van het predikantschap – met aandacht voor de mensen in de gemeente, goede diensten en liefhebberij voor de klassieke kerkdienst –te combineren met het inslaan van nieuwe wegen. De predikant die zijn klanten vooral ziet in de kerk, op catechisatie en op huisbezoek thuis, zal weinig nieuwe mensen meer trekken. Zo’n predikant verwaarloost het naar buiten tredende karakter van de kerk. De apostelen trokken er al op uit om op onorthodoxe manier nieuwe mensen te werven. Paulus paste zich aan zijn publiek aan, en was voor de Joden een Jood en voor de Grieken een Griek. De rede op de Areopagus is een mooi staaltje: je citeert bekende auteurs van je doelgroep (‘zoals sommigen van uw dichters al zeggen’). Je bent daar waar de mensen zijn. Daar breng je je boodschap.

Zo heeft Joost de Nederlandse Kerk een gezicht gegeven buiten het eigen wereldje. Iedereen die Nederlands spreekt in Londen en omgeving en ook maar enigszins geïnteresseerd is (of te maken valt) in existentiële vragen, is je doelgroep. Joost had gesprekken met mensen op sociale media, op recepties, lunches en andere activiteiten. Hij sprak met bankiers over hun levensvragen bij een lekkere maaltijd, snel tussen het werk door. Dat is de kerk in 2017. Daar zijn waar mensen zijn, op manieren die aanspreken, met een openheid voor levensvragen, maar ook in verbinding met het grote Verhaal.

In Rotterdam beoefen ik het Figaro-pastoraat. Afgelopen zomer bekroop mij een midlifecrisis-achtige droom. Zou het niet leuk zijn om een open autootje te bezitten? Je moet wat als de vijftig nadert. Ik oriënteerde mij op fraaie, maar betaalbare cabrio’s en ik maakte een proefritje. Totdat ik bij een verblijf in Londen, u begrijpt voor een dienst in Austin Friars, in de straat waar ik logeerde een autootje zag staan dat ik niet thuis kon brengen. Het leek op een Engels sportwagentje uit de jaren vijftig of zestig, maar ik kende het niet. Het autootje stond er de hele week, dus nadat ik er een paar dagen langsgelopen had, toch maar eens op Google gekeken. Een gek retro-autootje uit Japan, alleen voor die markt gemaakt. Vandaar dat het stuur rechts zit en er dus ook in Engeland zoveel rijden. Een lang verhaal kort: ook ik heb nu mijn midlifecrisis wagentje. Wat blijkt: gemeenteleden willen graag meerijden. En al toerend door mooi Rotterdam (moet u ook eens doen) is er alle gelegenheid om over de vragen des levens te spreken. Het is een andere binnenkomer dan anders en gesprekken kunnen zich verdiepen. Nu eens kijken of dit Figaro-pastoraat mogelijkheden biedt voor een aftrek bij de belasting als beroepskosten….

Dr. Tjaard Barnard, remonstrants predikant, Rotterdam
en consulent van de Nederlandse Kerk in Londen

Beslissend

Dit voorjaar werd op de Nederlandse TV de zesdelige BBC-serie War and Peace uit 2016 uitgezonden, die is gebaseerd op Tolstojs reusachtige roman Oorlog en Vrede uit 1869. We zagen mooie mensen in schitterende kleren leven en lijden aan liefde en bedrog en misverstand. En op de gebeurtenissen die hun leven bepalen – Tolstoj schrijft over Rusland tijdens de veldtocht van Napoleon naar Moskou in 1812 – hebben al die vorsten en prinsen en gravinnen al even weinig greep als het gewone voetvolk. Omgekeerd brengt dat voetvolk voor zijn weinig verheffende rol als kanonnenvoer minstens zoveel moed en geestkracht op als de gelauwerde generaals die denken dat zij beslissend zijn.
Nu in onze dagen allesbepalend lijkt te zijn wie president is van de Verenigde Staten of premier van het Verenigd Koninkrijk, spreekt mij die kritische vraag van Tolstoj, of die hoge heren en hun dames echt zo belangrijk zijn als velen, zijzelf incluis, geloven, wel aan.
En ik bedenk hoe in de profetische boeken van Israël zonder veel omhaal de mislukking van het koningschap wordt verteld. Daar is veel in geïnvesteerd. Maar als je zo’n koning nodig hebt om je land te verdedigen, zijn die eerder onderdeel van het probleem dan een oplossing. Want koningen geloven in macht. En vroeg of laat kom je dan iemand tegen die nog machtiger is. Zo eindigt Israëls koningschap in Israëls ballingschap.
Tegenover die mislukte machtspolitiek van de koningen zetten de profeten hun geloof in het recht van de kleinste. Niet alleen als protest tegen het machtsmisbruik van de groten, maar ook en vooral om het zelf onderling in de praktijk te brengen. In dat spoor zien we in het evangelie Jezus de kleinsten in het midden zetten, en het brood dat er is delen totdat er genoeg is voor iedereen.
Dat betekent niet dat de hoge heren en hun dames er helemaal niet toe doen. Zie de nuttige bijrol van keizer Augustus in het kerstevangelie van Lucas. Maar de verhoudingen zijn omgekeerd. De keizer heeft maar een bijrol, het echte leven gaat verder bij dat kind.
Misschien toch de krant met andere ogen lezen?

Ds. Eddy Reefhuis,
emeritus predikant, Amsterdam

Even voorstellen: Bertjan van de Lagemaat

Bertjan van de Lagemaat een korte introductie

Sinds eind mei is bekend dat ik de Nederlandse Kerk in Londen mag gaan dienen als 61ste predikant. Een hele eer en een mooi avontuur voor mij en mijn gezin. Wij kijken ernaar uit om vanaf oktober deel te gaan uit maken van jullie bijzondere gemeenschap en we zijn nieuwsgierig naar de mensen die we gaan ontmoeten, maar ik kan me voorstellen dat u op uw beurt nieuwsgierig bent naar de nieuwe predikant en zijn gezin. Daarom een korte introductie.

Ik ben van het bouwjaar 1980, geboren en getogen in Arnhem.  Als student ben ik naar Groningen getrokken en daar in 15 jaar tijd eerst als student en later als predikant in Ten Boer ook een beetje Groninger geworden. De afgelopen vier jaar ben ik de provinciegrens overgesprongen naar Friesland en ben ik als predikant werkzaam geweest in het bosrijke Friese Adelsdorp Beetsterzwaag.

Ik ben getrouwd met Talitha die ik in Groningen heb leren kennen tijdens de studie. Talitha is werkzaam als Geestelijk Verzorger in de psychiatrie en tot 3 jaar geleden was zij Straatpastor in de stad Groningen, waar zij werkte met dak- en thuislozen. Samen zijn wij de trotse ouders van vier prachtige kinderen. Thijmen (8), Mette (6), Brecht (4) en Lasse (1,5).

Als predikant houd ik van liturgie en muziek en heb ik mij gespecialiseerd in de geloofsontwikkeling van kinderen. Mijn afstudeerscriptie ging over de geloofsbeleving van jonge kinderen. Verder ben ik van de creatieve ideeën, houd ik van beweging en ben ik een tikkeltje vrijzinnig. Ik heb nog niet zoveel ervaring met de Brexit, maar het schokeffect ken ik goed vanuit het aardbevingsgebied in Groningen.

Naast mijn werk ben ik druk met muziek. Ik zing als tenor bij een vocaal ensemble en heb in Beetsterzwaag een cantorij opgericht. Ik heb jarenlang zangles genoten en heb de vooropleiding van het conservatorium gedaan. Daarnaast wandel ik graag in de bossen rond Beetsterzwaag en straks op de ‘Horsell Commons’.

Mijn liefde voor Engeland is vanaf mijn zevende gegroeid. Mijn ouders namen mij en mijn drie zussen ieder jaar mee en tegenwoordig trekken wij er iedere zomer met ons eigen gezin op uit, samen met onze de Waard tent. Ook de kinderen hebben de liefde voor Groot-Brittanië te pakken. Al was de eerste reactie van onze dochter Mette op het nieuws dat we naar Engeland zouden gaan verhuizen: ‘Dan hoeven we niet meer op vakantie naar Engeland. Ik wil weleens naar Italië’. Dat behoort vast tot de mogelijkheden, want we kunnen nu dag in dag uit genieten van het ‘Green and Pleasant Land’!

Zo heeft u in het kort een beeld van de dominee die vanaf 1 oktober uw predikant zal zijn.

De staat van de kerk

De afgelopen vier jaren heb ik mij vol enthousiasme ingezet voor de Nederlandse Kerk/Dutch Church in Londen, en voor de diverse organisaties die de kerk als hun thuis beschouwen. De activiteiten die in de kerk plaatsvinden zijn buitengewoon divers. De kerk is mede daardoor geworden tot de centrale plek van ontmoeting en inspiratie voor veel Nederlanders in Londen, kerkelijk of niet. Wordt hier de kerk van de toekomst vormgegeven? Lees verder De staat van de kerk

Verspijkerd en verzaagd

Onder deze titel presenteerde Het Noordbrabants Museum in ’s Hertogenbosch dit voorjaar een intrigerende tentoonstelling over het hergebruik van heiligenbeelden in de Nederlandse beeldhouwkunst. De gipsen heiligenbeelden die zo lang de kerken en de woningen van de Nederlandse rooms-katholieken hebben gesierd, maar in de afgelopen vijftig jaar in onbruik zijn geraakt en massaal zijn weggedaan, worden vanaf de jaren zestig door kunstenaars naar hun atelier gebracht en onder handen genomen. Wat doen ze er mee? Is het blasfemie of beeldhouwkunst, ramkoers of redding, ergernis of eerbetoon? Lees verder Verspijkerd en verzaagd

Het enige dat nodig is voor het zegevieren van het kwade is dat goede mensen niets doen

Met het afscheid van Barack Obama als president van de Verenigde Staten wordt ook afscheid genomen van een droom. Wat waren wij hoopvol, toen hij acht jaren geleden aantrad. ‘Yes we can!’, was zijn slogan. Obama hield ons een gedroomde wereld voor. Heeft hij het waargemaakt? Ik denk dat het enigszins is tegengevallen, al zullen we de komende jaren nog regelmatig terugverlangen naar de stijl en de boodschap van Obama. Lees verder Het enige dat nodig is voor het zegevieren van het kwade is dat goede mensen niets doen

Het kind centraal

Het jonge stel was alweer langere tijd dakloos. Laten we hen voor de gelegenheid Jozef en Maria noemen. Ik ontmoette hen in de nachtopvang voor daklozen in Den Haag. Daar sliepen ze allebei, maar niet samen, want mannen en vrouwen slapen gescheiden en kamers voor stellen zijn er niet. Ze waren actief op zoek naar een woning of een kamer, maar zonder vast inkomen kan dat maanden tot jaren duren. En die tijd hadden ze niet, want Maria was zwanger en had nog een paar maanden te gaan. Intussen werd wel duidelijk dat ze niet zomaar in deze situatie terecht gekomen waren. Lees verder Het kind centraal

Een tweede Brexit

20160728_euro_vlagDaags na het Brexit referendum werd ik gebeld door NRC Handelsblad met de vraag hoe de Nederlandse gemeenschap in Londen had gereageerd op de uitslag. Ik vertelde over het gevoel van onzekerheid dat bij velen heerste. Maar, voegde ik er met enig cynisme aan toe: ‘oorlog en onzekerheid zijn goed voor de kerk’. Dat bleek inderdaad het geval te zijn: de diensten na het Brexit bleken bovengemiddeld goed bezocht te worden. Daarnaast werd ik door mensen met verschillende achtergronden benaderd voor een gesprek. Lees verder Een tweede Brexit