Categorie archief: Uitgelicht

Liefde, die leven wekt

Klik om te vergroten

Zo heel lang geleden is het nog niet, dat er felle debatten werden gevoerd over de opstanding. Tussen liberalen en orthodoxen, gelovigen en niet-gelovigen. In Nederland, en hier in het Verenigd Koninkrijk. Misschien is die tijd eigenlijk nog steeds tegenwoordige tijd. Het valt mij op dat de verschillen over dit onderwerp nog steeds heel groot zijn.

Meestal draait het om de vragen, hoe letterlijk de opstanding verstaan moet worden, hoe wij ons dat moeten voorstellen, en of er dan ook een weerzien is met onze dierbaren. Als ik het zo schrijf, dan lijkt het een wat beperkt debat, met een hoog theoretisch karakter. Vragen die gaan over het invullen van iets, waar wij toch geen antwoord op kunnen geven. Maar het is verre van een theoretische discussie. Het raakt de mensen tot in het diepst van hun wezen. Want de vragen naar de opstanding, naar de macht van God en van de dood, naar het weerzien met dierbaren, dat zijn bepaald geen theoretische vragen. Integendeel, het zijn vragen die ons hart raken. Het zijn vragen die gaan over de geborgenheid die je treft in het geloof. Het gaat om de hoop die je koestert in het leven.

Troostrijke hoop
Wat dat is, hoop? Het is niet zoiets als een voorstelling van zaken over de toekomst. Het is niet iets in de trant van: ‘ik hoop dat we een goede zomer tegemoet gaan’. Want dan is het net alsof de hoop iets buiten jezelf is. Iets dat kan gebeuren, maar misschien ook niet. Je hoopt op mooi weer, en daar kun je niks aan doen. Maar echte hoop gaat niet over het weer, maar over een kracht die in jezelf leeft. Een kracht die ook een troost is. Deze kracht is soms sterker dan ons eigen leven. Je ervaart in deze kracht dat het leven niet gevangen kan worden door de dood. Nee, het zal worden opgewekt.

Keerpunt op de bodem
Deze ervaringen sluiten aan bij het verhaal van Jezus. Je ziet hem die laatste dagen van zijn leven worstelen met zijn bestemming. Het gaat er dan ook niet vreedzaam aan toe. Allerlei spanningen zijn er voelbaar, en zijn vrienden laten Jezus in de steek. Het doet Jezus twijfelen aan de weg die hij gaat. Want niet alleen zijn vrienden verdwijnen langzaam in het duister, ook God lijkt ver weg. De dood lijkt het laatste woord te hebben. Maar God zij dank is dat niet zo! Juist als er niets meer is, dan is er ruimte voor de liefde. Liefde, die leven wekt. Juist in het loslaten word je vastgehouden. In de leegte word je opgewekt. Dat is, wat de opstanding van Jezus ons vertelt. En dat vieren wij met Pasen.

Ds. Joost Röselaers

In Focus: Ronald van der Heijden

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de een of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Ronald van der Heijden geïnterviewd, voorzitter van de beroepingscommissie.

  1. Waar kom je vandaan, en hoe ben je in Londen terecht gekomen?

Ik ben geboren en getogen in De Mortel, een klein dorpje in Brabant. Ik ben de jongste van het gezin en ik heb twee broers. Met een Friese moeder was ons gezin wellicht iets minder Brabants dan gemiddeld en we trokken er vroeger veel op uit. Elf jaar geleden verhuisde mijn baan bij ABN AMRO Bank van de Zuidas in Amsterdam naar The City. Toen hebben Annette en ik ervoor gekozen om ‘mee te verhuizen’. Bente, onze dochter was toen 6 maanden oud. Ruben is ruim vier jaar later geboren, hier in Engeland.

  1. Kom je uit een kerkelijk gezin? En hoe zou je jouw geloof nu beschrijven? 

Van huis uit ben ik katholiek. En als gezin gingen we elke week naar de kerk. Maar er werd thuis niet over gesproken. Terugkijkend denk ik dat ik wel het Christelijke geloof binnen is gekomen, maar zonder de dogmatiek van de katholieke kerk. Ik voel me nog steeds gelovig maar heb niet de behoefte om mezelf en mijn geloof in een kader te plaatsen. Mijn geloof voelt meer universeel van aard; het geloof in iets groters dan wijzelf. En geloof in dat er mensen (Jezus) zijn of zijn geweest die het het universele vertegenwoordigd hebben onder de mensen.

  1. Hoe kwam je terecht bij de Nederlandse Kerk?

Na onze verhuizing waren we op zoek naar een kerk waar we ons bij thuis kunnen voelen. We zijn destijds naar enkele lokale kerken geweest, maar voelden ons er niet zo op zijn plek. Rond zeven jaar geleden hoorden we van de Nederlandse kerk en zijn we er voor het eerst naar toe gegaan. Sinds vier jaar zijn we er met name te vinden als er kinderkerk is omdat we die zondagen er allemaal wat vinden. Ik denk zeker dat er toekomst is voor de kerk. Met als uitgangspunt de viering op zondagen en daaromheen een heel spectrum van meer en minder kerkelijke activiteiten. Ik voel me erg betrokken bij de kerk en ben regelmatig actief bij de kinderkerk en ben nu voorzitter van de beroepingscommissie en dus druk bezig met de continuïteit van de kerk.

  1. Voel jij je thuis in Londen?

Omdat ik zo druk bezig ben met mijn werk en gezin, mis ik niet zo heel veel aan Nederland. Wat ik/we het meest missen is het thuis gevoel. We wonen buiten London wat enerzijds heerlijk is, maar tegelijkertijd ben je in een dorp toch iets meer buitenstaander als je er niet geboren en getogen bent. Verder voel ik me heel erg thuis op mijn werk en dat zorgt ervoor dat ik me ook in zijn algemeen prima thuis voel in Engeland.

Ronald van der Heijden werd geïnterviewd door Joost Rӧselaers

Muziek, dat helpt

In Nederland is de Mattheüspassie van Bach buitengewoon populair. Veel oratoriumverenigingen nemen het werk in studie, er is zelfs een mee-zing Mattheüs en in de weken voor Pasen kan men in vele kerken en concertzalen een uitvoering van deze passie meemaken. Het curieuze is dat ondanks de ontkerkelijking en de secularisatie van de samenleving zoveel mensen deze uitvoeringen bezoeken, gelovigen en niet- gelovigen. Je kunt deze muziek van Bach blijkbaar op meerdere manieren beleven: als geloofsverdieping of als een moment van reflectie. Maar je kunt je ook vanwege de muziek zelf aangetrokken voelen tot Bach: muziek ontroert en weet dingen te verklanken, die niet in woorden uit te drukken zijn en daardoor kan muziek ook troost bieden in moeilijke tijden. ‘Muziek, dat helpt’, schrijft Gerard Reve op de eerste bladzijde van zijn roman uit 1947 De avonden als zijn hoofdpersonage de radio aanzet na een akelige droom. Overigens: De avonden is vorig jaar voor het eerst in het Engels vertaald en lovend besproken door Tim Parks in de Guardian.

De Nederlandse schrijfster Anna Enquist herkent zich in de uitspraak van Reve. Muziek speelt voor haar en in haar literaire werk een belangrijke rol, zoals in Het geheim en in Contrapunt. In haar laatste roman Kwartet (2014) werkt muziek op een bijzondere manier troostend. Vier vrienden komen in hun vrije tijd samen om als strijkkwartet te musiceren op een woonboot, een soort moderne ark van Noach, een veilige plek te midden van de onafzienbare en problematische buitenwereld. Alle kwartetleden lijden onder een of andere vorm van verlies. Zo heeft Hugo, de eerste violist, zijn baan als directeur van een muziekcentrum verloren vanwege het schrale culturele klimaat, terwijl Heleen, tweede violiste en werkzaam als verpleegkundige in een artsenpraktijk, de motivatie voor haar werk verloren heeft door de toenemende bureaucratisering van de gezondheidszorg. Het verlies van de overige twee kwartetleden, Jochem (altviool) en Carolien (cello), die met elkaar getrouwd zijn, is van een geheel andere aard: zij hebben hun twee jongens van tien en twaalf verloren door een busongeluk. Het verdriet om de dood van hun beide kinderen ontwricht hun relatie en Carolien sluit zich af voor haar omgeving en wil geen hulp van anderen aanvaarden. De enige vorm van troost die zij vindt, is gelegen in het samen musiceren als strijkkwartet: ‘We begrepen elkaar alle vier zonder dat we iets hoefden te zeggen. Het is idioot, maar ik voelde mij opgenomen, vastgehouden, gesteund. En ik schaamde me niet. Misschien omdat we zelf ook speelden, iets bijdroegen? Dan hoef je je niet zo waardeloos te voelen’, zegt Carolien. Muziek troost, niet alleen door de klank, maar ook door het actief muziek maken. Je begrijpt elkaar zonder dat er woorden worden gesproken en door samen te musiceren draag je bij aan je eigen troost. Muziek, dat helpt.

Ds. Gerard van Es
oud predikant Nederlandse Kerk Londen

In Focus: Oetine van den Heuvel

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de een of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Oetine van den Heuvel geïnterviewd.

  1. Waar kom je vandaan, en hoe ben je in Londen terecht gekomen?

Ik ben geboren en getogen in Hoorn, een prachtig havenstadje in de kop van Noord-Holland. Ik heb daar gewoond tot ik begin twintig was. Ik kom uit een warm en hecht gezin waarin er veel stimulans was voor persoonlijke ontwikkeling. Ik heb daar veel aan gehad tijdens mijn studie rechten. Tijdens een vakantiebaantje in Euro Disney in Parijs heb ik mijn huidige partner Ade ontmoet, die ook in Euro Disney werkte. Mijn partner is Brits en ik ben ongeveer twaalf jaar geleden naar Londen verhuisd om samen met hem hier in Londen een toekomst op te bouwen. Inmiddels hebben we een fantastisch dochtertje Frederika, die tien maanden is. Ik werk hier in de City, om de hoek van de kerk. Lees verder In Focus: Oetine van den Heuvel

Het kind centraal

Het jonge stel was alweer langere tijd dakloos. Laten we hen voor de gelegenheid Jozef en Maria noemen. Ik ontmoette hen in de nachtopvang voor daklozen in Den Haag. Daar sliepen ze allebei, maar niet samen, want mannen en vrouwen slapen gescheiden en kamers voor stellen zijn er niet. Ze waren actief op zoek naar een woning of een kamer, maar zonder vast inkomen kan dat maanden tot jaren duren. En die tijd hadden ze niet, want Maria was zwanger en had nog een paar maanden te gaan. Intussen werd wel duidelijk dat ze niet zomaar in deze situatie terecht gekomen waren. Lees verder Het kind centraal