De Cirkel

Op 7 oktober kwamen we weer bij elkaar voor een gezellige filmvoorstelling, verzorgd door Rein. We werden zelfs getracteerd op een ‘bioscoop pauze’ en een heerlijk ijsje! Wat wil een mens nog meer?! En ‘nee’, daar verwacht ik geen antwoord op. De film heette ‘Vroeger kon je lachen’, de titel van een verhalenbundel van de schrijver Simon Carmiggelt. Korte belevenissen van Carmiggelt komen in de film tot leven, onder andere een gesprek tussen twee vrouwen in de kroeg: “Hij zei: ‘Marie ik moet je wat bekennen, ik ben een psychopaat.’ Ik zei: ‘O, dat geeft niet, als je maar brood verdient.” Dat zet de toon voor de film, soms grappig, maar ook veel om over na te denken, zoals het gesprek met de concierge in een crematorium. Dan het bezoek aan het treinstation ‘Vught’, waar de trein alleen aankomt en weer wegrijdt. Jan, de broer van Carmiggelt, kwam hier in het kamp in de oorlogsjaren te overlijden. Dan zijn er veel momenten in het park, zoals twee vissers bij de vijver, één zwijgt en de ander praat maar. Of het gesprek met een man op een bankje die graag boeken leest, liefst over ‘rijke mensen’ die het slecht hebben, want “een boek, dat moet je iets geven!” Er is ook een korte scène met Wim Sonneveld met de vraag: “Waar is de gulle lach op heden gebleven, vraag ik u meneer Sonneberg.”
Voor zover ik weet, heeft iedereen genoten van de speciale humor, die we niet veel meer meemaken.
Bij de thee was een mooie verjaarstaart met ‘90’ erop voor Titia en Ali, die dit getal hebben bereikt, gezond en wel. Ze kregen beiden nog een bos bloemen, een kaart en een geschenkenbon, ze werden dus goed verwend en dat mag ook!
Nog veel dank aan Rein en Saskia. Met veel groetjes,
Sonja Proctor