Compassie in een verharde wereld ‘Does anyone care?’

Veertigdagentijd
De Veertigdagentijd komt er weer aan, een tijd van reflectie en bezinning. We worden in deze tijd opgeroepen om te midden van alle hectiek af en toe even stil te staan en de tijd te nemen om na te denken over wat echt belangrijk is in het leven en in de wereld. Het thema daarbij is dit jaar: Compassie in een verharde wereld. ‘Does anyone care?’

The Archbishop of Canterbury Justin Welby at the London Ambulance Service

Nieuwjaarstoespraak
Het thema van deze Veertigdagentijd is afgeleid van de nieuwjaarstoespraak die Justin Welby, de aartsbisschop van Canterbury, dit jaar hield. Vanuit de controlekamer van de Londense hulpdiensten sprak hij de t.v. kijkers toe in het bijzijn van een aantal hulpverleners over het moeilijke en belangrijke werk dat zij doen. In hun werk tonen zij compassie in een verharde wereld. Het waren de hulpverleners die binnen enkele minuten ter plaatse waren na de aanslagen op de Westminster Bridge en bij Borough Market, maar ook bij de brand in the Grenfell Tower. Zij waren getuige van de ‘horror’ die we op aarde zien gebeuren, maar zij waren tegelijkertijd levensreddend aanwezig en hebben een verschil gemaakt.

Verharde wereld
Welby spreekt in zijn nieuwjaarstoespraak over ‘times of horror’ en ik denk dat hij gelijk heeft. We leven anno 2018 in een donkere tijd. Overal om ons heen zien we hoe de wereld verhard. Je wordt er soms bang van. Oorlogen, terroristische aanslagen, bruut geweld; het lijkt aan de orde van de dag. We horen hoe wereldleiders dreigende taal spreken en zich terugtrekken op hun eigen eilanden. In plaats van met elkaar in gesprek te gaan, bouwen ze muren rond hun eigen gelijk. Maar kom je daar verder mee? Is dat het antwoord op ‘times of horror’? Helpt het om dreigende taal te spreken of met een beschuldigende vinger naar anderen te wijzen? Het komt door hen…

‘Does anyone care’
Wanneer er een ramp gebeurt zijn we als mensen geschokt en verbijsterd. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Onze woede en onmacht zoeken naar richting: ‘Who is to blame?’ Maar zijn dat de juiste vragen? Welby stelt een andere vraag naar aanleiding van de ‘horror’ die hij in Londen en buiten Londen heeft zien gebeuren: ‘Does anyone care?’ En het antwoord op die vraag vindt hij bij de hulpverleners. Zij zijn, wanneer ze worden opgeroepen, niet bezig met vragen als hoe kan dit gebeuren of wie is hier schuldig aan? Zij gaan op een situatie af om hulp te verlenen ‘they care’.

Compassie
Zo eindigt de nieuwjaarstoespraak van Welby met een oproep tot compassie als antwoord op de ‘horror’ van de wereld. Hij vraagt ons als mensen om compassie te tonen, net als de hulpverleners, in plaats van ons te verliezen in angst of woede. Hij verwijst daarbij naar Johannes 1 waar staat dat God zijn Zoon naar de wereld heeft gezonden als lichtbrenger en de duisternis heeft dat licht niet klein gekregen. Een mooi beeld, maar ik moest daarbij vooral denken aan een Taizélied met Latijnse tekst: Ubi caritas et amor, Deus ibi est. Vrij vertaald: Daar waar liefde en compassie wonen, daar is God te vinden.

Ds. Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten