Figaro-pastoraat

De afgelopen jaren heeft de Nederlandse Kerk in Londen een bijzondere predikant gehad. Joost Röselaers wist een klassieke invulling van het predikantschap – met aandacht voor de mensen in de gemeente, goede diensten en liefhebberij voor de klassieke kerkdienst –te combineren met het inslaan van nieuwe wegen. De predikant die zijn klanten vooral ziet in de kerk, op catechisatie en op huisbezoek thuis, zal weinig nieuwe mensen meer trekken. Zo’n predikant verwaarloost het naar buiten tredende karakter van de kerk. De apostelen trokken er al op uit om op onorthodoxe manier nieuwe mensen te werven. Paulus paste zich aan zijn publiek aan, en was voor de Joden een Jood en voor de Grieken een Griek. De rede op de Areopagus is een mooi staaltje: je citeert bekende auteurs van je doelgroep (‘zoals sommigen van uw dichters al zeggen’). Je bent daar waar de mensen zijn. Daar breng je je boodschap.

Zo heeft Joost de Nederlandse Kerk een gezicht gegeven buiten het eigen wereldje. Iedereen die Nederlands spreekt in Londen en omgeving en ook maar enigszins geïnteresseerd is (of te maken valt) in existentiële vragen, is je doelgroep. Joost had gesprekken met mensen op sociale media, op recepties, lunches en andere activiteiten. Hij sprak met bankiers over hun levensvragen bij een lekkere maaltijd, snel tussen het werk door. Dat is de kerk in 2017. Daar zijn waar mensen zijn, op manieren die aanspreken, met een openheid voor levensvragen, maar ook in verbinding met het grote Verhaal.

In Rotterdam beoefen ik het Figaro-pastoraat. Afgelopen zomer bekroop mij een midlifecrisis-achtige droom. Zou het niet leuk zijn om een open autootje te bezitten? Je moet wat als de vijftig nadert. Ik oriënteerde mij op fraaie, maar betaalbare cabrio’s en ik maakte een proefritje. Totdat ik bij een verblijf in Londen, u begrijpt voor een dienst in Austin Friars, in de straat waar ik logeerde een autootje zag staan dat ik niet thuis kon brengen. Het leek op een Engels sportwagentje uit de jaren vijftig of zestig, maar ik kende het niet. Het autootje stond er de hele week, dus nadat ik er een paar dagen langsgelopen had, toch maar eens op Google gekeken. Een gek retro-autootje uit Japan, alleen voor die markt gemaakt. Vandaar dat het stuur rechts zit en er dus ook in Engeland zoveel rijden. Een lang verhaal kort: ook ik heb nu mijn midlifecrisis wagentje. Wat blijkt: gemeenteleden willen graag meerijden. En al toerend door mooi Rotterdam (moet u ook eens doen) is er alle gelegenheid om over de vragen des levens te spreken. Het is een andere binnenkomer dan anders en gesprekken kunnen zich verdiepen. Nu eens kijken of dit Figaro-pastoraat mogelijkheden biedt voor een aftrek bij de belasting als beroepskosten….

Dr. Tjaard Barnard, remonstrants predikant, Rotterdam
en consulent van de Nederlandse Kerk in Londen