In Focus: Els Velzeboer

velzeboerElke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand
geïnterviewd die op de een of andere manier betrokken
is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Els Velzeboer
geïnterviewd, die al meer dan 30 jaar regelmatig naar
de diensten in de Nederlandse Kerk komt.

1. Waar kom je vandaan? En hoe was het gezin waarin je bent
grootgebracht?
Ik ben geboren en opgegroeid in het Westland (Monster).
Deze regio wordt ‘de Glazen Stad’ genoemd vanwege
de vele kassen en warenhuizen van tuindersbedrijven.
Na de lagere school gingen veel kinderen uit het Westland
naar Den Haag voor de middelbare school en verdere
opleidingen, alles op de fiets. Na een HBO opleiding
Textiele Werkvormen in Den Haag heb ik twee jaar les
gegeven aan een Christelijke Industrieschool voor meisjes
in Katwijk aan Zee. Toen ik in 1970 bij de directie van
de school aankondigde dat ik ging trouwen moest ik mijn
ontslagbrief tekenen! Dat is in onze tijd niet meer voor te
stellen! Het gezin waarin ik opgroeide bestond uit vijf
kinderen. De deur stond bij mijn ouders altijd voor
iedereen open, de piano en het kleine orgeltje hadden
grote aftrek! Door de baan van mijn man Maarten bij
Shell hebben we met onze drie kinderen op veel plaatsen
in de wereld gewoond en zijn uiteindelijk in Surrey
neergestreken.

2. Kom je uit een kerkelijk gezin? Hoe kijk je daar op terug?
Ik kom uit een kerkelijk gezin. We liepen iedere
zondagochtend naar de kerk, bij voorkeur op de stoeprand
want dan leerde je je voeten goed recht voor elkaar te
zetten aldus mijn vader! Na de kerk verzamelden alle
nichten en neven die ook in Monster woonden zich bij
Oma voor chocolademelk en werd de week besproken.
Al die neven en nichten komen nog steeds een keer per
jaar bij elkaar. Als ik zo terugkijk op die tijd was dat een
heerlijke tijd, het was veilig, iedereen kende je, er was dus
een grote saamhorigheid. Het beschrijven van mijn geloof
nu vind ik moeilijk, we zijn van veel kerken lid
geweest- afhankelijk van waar we woonden. Ieder land
is anders, waardoor jouw geloof groeit- of misschien wel
vergroeit? Als kind was het altijd hetzelfde, nu is de
weerstand van buiten veel groter en mijn geloof moet
daar in blijven passen en dat doet het ook. Het is een
pilaar die niet verplaatsbaar is en waar ik tegenaan kan
blijven leunen.

3. Hoe kwam je terecht bij de Nederlandse Kerk?
Mijn man Maarten kwam als kind in de jaren ‘50 al in de
Nederlandse Kerk. Hij woonde toen in Purley met zijn
ouders. Toen we in 1984 naar Engeland overgeplaatst
werden heb ik me aangemeld om te helpen in de kerk.
Marianne van Waveren verzorgde de zondagsschool dus
dat was een opening om mee te doen, het programma zag
er iets anders uit dan dat van nu, maar ik heb het met veel
plezier gedaan. Jaren later kwam het team van Ria, Frida en
Thea aan de beurt. Zij hebben geweldige evenementen
georganiseerd voor de kinderen en het was heel fijn om
daar aan mee te doen. Door deze activiteiten leer je mensen
goed kennen en daar zijn veel vriendschappen door
ontstaan.

4. Voel jij je thuis in Engeland?
Ik voel me helemaal thuis in Engeland, en met name
Londen. Nu kan ik overal wel wonen, ik pas mij heel snel
aan. Een stad als Londen geeft mij veel energie. De stad
leeft, bruist, is kunstzinnig, en internationaal. Dat kan ik
in Nederland niet vinden, dus voorlopig blijven wij hier!

Els Velzeboer werd geïnterviewd door Joost Röselaers