Theoloog des Vaderlands

Tja daar sta je dan, en hebben ze je net Theoloog des Vaderlands genoemd.

Ik moest denken aan al die keren dat ik buiten de kerk mensen heb gehuwd en uit-gevaren. Ook moest ik denken aan de tragische situaties waar ik in belandde als buitenkerkelijke pastor. En hoe mij soms gevraagd wordt, om in het geval van een overlijden, God niet te noemen. En toch willen mensen dan graag dat ik kom. En dan doe ik tijdens de uitvaart een groot kruis om, om te laten zien: ‘hier ben ik van’, vanuit hier leef en deel ik verder.

Maar ook aan hoe ik, toen ik in Londen woonde en werkte, in een naar binnenge-keerde zoektocht naar geluk, kennismaakte met een orthodoxe priester en hoe mijn leven werd opengebroken. Hoe ik een kader vond om vanuit te leven. En aan de carrièreswitch die daarop volgde.

En dan voelt zo’n titel als een erkenning en een steun in de rug. Ik kreeg veel warmte vanuit mijn omgeving. Bijzonder. Ik besef dat veel mensen nooit of nauwe-lijks erkenning krijgen voor wat ze doen.

Naast alle felicitaties en steun, kwamen de zondag na de zaterdagavond, al de eer-ste mails binnen met verzoeken. En ook de teleurgestelde reacties op social media waarin ik al neergezet werd voordat ik de kans uberhaupt heb gekregen. ‘Zo’n vrij-zinnige, die kunnen alleen maar horziontaal spreken’. Eerlijk gezegd veerde ik daar ook van op: Dat zullen we nog weleens zien, dacht ik bij mijzelf. Een dominee die in een dorp werkt mailde dat hij het jammer vindt dat alleen stadse, elitaire figuren voor dit soort dingen in aanmerking komen. En wij dan, met onze poten in de klei? Ik begrijp heel goed wat hij bedoelt. Ook kreeg ik een heuse haatmail. Een collega schreef mij: ‘behalve lichtopsteker ben je dit jaar ook bliksemafleider’.

Ik heb 10.000 euro gekregen om een oecumenische schrijversdenktank te vormen, breder dan de christelijke traditie alleen. We gaan de gebedsregels uit het Onze Vader uitdiepen om bij te dragen aan een existentiele ruimte en gesprekskader, een heilige ruimte, die wij, zo vermoed ik, in de samenleving missen.

Claartje Kruijff