Gekend in ongekende tijden

Gekend in ongekende tijden
Als predikant van de Dutch Church sta ik in een lange lijn van voorgangers. Allemaal staan we letterlijk gebeiteld in de muur van de kerk en bij elke predikant hoort een verhaal. Wanneer ik langs die muur met voorgangers loop en helemaal onderaan mijn eigen naam zie staan, denk ik daar soms over na. Wat zal mijn verhaal hier kleuren als ik achteraf terugkijk. Tot een maand of twee geleden dacht ik daar al wel een duidelijk antwoord op te kunnen geven. Ik zou vast de geschiedenis ingaan als de dominee tijdens de Brexit.

Exile and Isolation
Maar nu is er opeens de Coronacrisis. Een gezondheidscrisis die de hele wereld treft. Ook mijn predikantswerk hier in Londen is opeens in een heel ander perspectief komen te staan. Brexit is naar de achtergrond verschoven en waar ik mijzelf als predikant in de Londense City eerder vooral als netwerk predikant omschreef, ben ik nu opeens predikant voor een gemeenschap in exile and isolation. De meeste van ons zijn het gewend om in het buitenland te wonen, te werken en te leven en in zekere zin op afstand te zitten van familie en vrienden in Nederland. Maar toch voelt het onder deze unieke omstandigheden heel anders. Want anders dan voorheen is Nederland opeens haast onbereikbaar geworden.

De eerste niet
‘Wat jij hier nu meemaakt als predikant is uniek en ongekend,’ zei iemand laatst tegen mij. Maar toen ik zondag de lege kerk binnenstapte en langs de muur met predikanten liep, voelde ik in deze unieke en ongekende tijd, juist ook de verbondenheid met mijn voorgangers. Voorgangers die net als ik, ook voor unieke en ongekende tijden van crisis hebben gestaan. Maarten Micron, de allereerste predikant, gevlucht om zijn geloof. Simon Ruytinck die tijdens de Tachtigjarige oorlog bij koningin Elizabeth I moest smeken om hulp aan de Oranjes. Jonas Proost die predikant was tijdens de Great Fire en tijdens de pestepidemie die daarop volgde overleed. En dominee van Dorp die tijdens WO II moest toezien hoe zijn kerk werd verwoest door Duitse bommen.

Gedragen
Ik ben hier niet de eerste predikant in tijden van crisis en ik zal ook niet de laatste zijn. Door de namen van die predikanten op de muur voel ik me niet alleen in die lege kerk. Ik voel me gedragen. En dat gevoel wordt nog verder versterkt als ik het uittochtslied zing dat ik nu iedere week als slotlied inzet. ‘Het lied om verder te gaan’ dat door Sytze de Vries speciaal werd geschreven voor onze kerk. Ik zing het nu wekelijks uit volle borst, maar ook met enige ontroering. Uit de e-mails en berichten die ik na de dienst ontvang, begrijp ik dat ik niet de enige ben, die juist door dit lied geraakt wordt. Door het zingen van ‘ons’ lied zijn we, ieder op onze eigen plek toch een beetje samen. Gekend in ongekende tijden.

Ds. Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten