Column

Op zoek naar perspectief.

De versoepeling van de maatregelen rond Corona viel in Nederland samen met Pinksteren. Dat spreekt tot de verbeelding. Want met Pinksteren werd in kerken het verhaal gelezen over de discipelen van Jezus die plotseling de geest kregen, vervolgens hun bovenkamer verlieten en jubelend de straat opgingen. Een dag later werd dit tafereel ook voor ons daadwerkelijk realiteit. We gingen op 1 juni massaal de straten op. Eindelijk vrijheid, las ik op social media. Wat verstaan wij onder vrijheid? Ik lees het vooral als een verlangen naar het oude normaal. De vrijheid om een kroeg in te duiken en elkaar te omhelzen. De vrijheid om voor een paar tientjes naar Ibiza te vliegen. De vrijheid om weer naar Ikea te gaan, gewoon omdat het kan.

Ik voel mij sindsdien wat weemoedig. Ik ben natuurlijk opgelucht dat het virus mijn omgeving en mij bespaard is gebleven, dat ik weer bij mensen op bezoek kan en dat ik gebruik kan maken van de horeca. Voor mij persoonlijk was deze coronatijd echter ook een periode waarin ik geënthousiasmeerd werd door de verhalen over een ‘nieuw normaal’. Er werd een appèl gedaan op onze verbeelding. De Groene wijdde een heel nummer aan het ‘Nederland van de toekomst’ met artikelen waar de creativiteit en energie vanaf spatte. En ook kerken deden mee aan dit creatieve proces. Het Bijbelse verhaal reikte elementen aan om de verbeelding te voeden.

Hoe gaan we nu verder? Het nieuwe normaal dreigt verdacht veel te gaan lijken op het oude normaal. En vreemd is dat niet, dat we teruggrijpen naar oude zekerheden. Dat is immers vertrouwd terrein. Maar het voelt als een gemiste kans. Het is wat makkelijk om in deze de dominee uit te hangen. Toch wil ik mijn gevoel van weemoed ernstig nemen. Er zit namelijk een verlangen achter naar vrijheid. En dan niet de vrijheid in de zin van vrijheid-blijheid, maar een vrijheid die ons in staat stelt om werkelijk en voluit te leven, trouw aan onszelf en onze omgeving. De afgelopen maanden is onze verbeelding aan het werk gezet en dat proces valt niet te stoppen, daar ben ik van overtuigd. Er lonkt immers een perspectief van een volkomen vrij leven.

Joost Röselaers

Remonstrants predikant te Amsterdam

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten