Column

Het Sluimert
Gisteren waren er hier opeens tranen. Een van de dochters vond het een zware tijd – ze had zich goed gehouden vertelde ze- ‘maar er speelt veel vanbinnen, wat weet ik allemaal niet, maar het is verwarrend en moeilijk’. Een collega appte naar aanleiding van een zoom afspraak: ‘mag ik misschien live met of bij iemand samen zoomen? Om in de fysieke nabijheid van een ander te zijn?’

Dit zijn de gesprekken die we ook moeten durven voeren. Al zeg je, zoals mijn dochter: ‘ik weet het allemaal even niet, het voelt moeilijk en zwaar’. Of je protesteert tegen het al te efficiënte en kille videoregime: het gaat even niet zo! Tijdens de eerste golf had het nog iets van samen, spannend en stoer. We zetten ons erdoorheen, we maken er wat van. We hebben elkaar nodig. Met elkaar steunen we mensen die het zwaarder hebben. Creativiteit en initiatief. Maar nu sluipt er moeheid in ons systeem. Er is weinig uitzicht. We kunnen ons nergens op verheugen. En ook niets afzeggen. Onzeker voelt het. Eenzaam. Angstig. Ongewis. Kaal. Zonder lichtpunten. Met gebrek aan perspectief.

Het komt er nu op aan: hoe houden we het uit als het langer duurt? Met onszelf. En met elkaar. Met op elkaar durven leunen. Bij elkaar het gesprek zoeken dat we anders alleen nog maar met onszelf voeren.

Kunnen we onze gereserveerdheid prijsgeven af en toe?
Tegen een ander zeggen: het gaat even niet. Ik voel me alleen. Het voelt zwaar. En let op: dat is niet laf of te kwetsbaar. Het is juist moedig en het sterkt. Een eerlijk gesprek met een ander kan bevrijdend werken: het is de draad waarlangs overbelaste zenuwen ontlast raken en weer ontspannen kunnen.

Claartje Kruijff,
consulent Nederlandse Kerk Londen

PS: over al dit soort dingen en nog veel meer schrijf ik in mijn boek. Stevig staan in een kwetsbare wereld. In dit boek ga ik op zoek naar wat spirituele ankerpunten kunnen zijn in een almaar veranderlijke en verwarrende wereld. Waar is het kompas dat mij richting geeft, hoe sta je stevig in een wereld die wankelt? Het boek begint bij het bijbeltje van mijn grootmoeder uit het Jappenkamp en een rood knoopje dat ik ooit van iemand kreeg.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten