Column: Arie Deug-niet.

Onlangs was ik in de gevangenis op bezoek bij Arie. Hij zat zijn zoveelste straf uit.

Arie is een ruig type. Hij valt anderen vaak lastig, beschadigt mensen en provoceert graag.

Beledigen, uitdagen en shockeren lijken hem eigen te zijn. Hij is pooier geweest, is getrouwd met een van ‘zijn’ meisjes, kreeg drie kinderen en is daarna weer gescheiden. Hij heeft geen contact meer met zijn ex, kinderen en kleinkinderen. Geen aardige man, deze Arie, en weinig geliefd. Toch is er ook een andere kant. Arie zorgt aandoenlijk trouw voor zijn dementerende moeder. Hij probeert weer contact te krijgen met zijn kinderen en kleinkinderen en was tijdens ons gesprek tot tranen toe geroerd toen hij mij een brief van zijn zoon liet lezen, die aangaf dat hij geen contact wilde, maar ook dat hij het gedrag van zijn vader in zijn jeugd wel begreep en vergaf. Arie is net weer vrij en ik hoorde dat hij – zelf niet gelovig – het bijbeltje dat in zijn cel lag heeft meegenomen en aan een vriendin heeft gegeven ‘omdat je wel een steuntje in je geloof kunt gebruiken’. Van die jeugdvriendin hoorde ik dat Arie zelf uit een problematisch gezin kwam en van jongs af aan stelselmatig de schuld kreeg van alles wat thuis, in de straat en in de buurt misging. ‘Mijn probleem’, vertelde Arie me eens op een vertrouwelijk moment, ‘is dat ik geen geweten heb. Ik voel niet aan wanneer ik mensen kwets, beledig of beschadig’. Ik vertel dit niet om de indruk te wekken dat Arie toch wel ‘deugt’, zoals sommigen dit van Adolf Hitler beweren, omdat hij zo goed voor zijn honden zorgde. Dat zal zijn miljoenen slachtoffers en hun nabestaanden weinig troost geven. Maar wel ervaar ik in mijn werk als straatpastor dat geen mens voor 100 procent ‘deugt’ of ‘niet deugt’. Wanneer iemand – of liever iemands gedrag – niet deugt, zijn daar vaak wel verklaringen voor te vinden, meestal teruggaand tot de vroege jeugd. Dat is geen excuus! Afgezien van psychiatrische ontoerekeningsvatbaarheid, houd ik mensen graag verantwoordelijk voor hun eigen gedrag en spreek ik hen daar ook op aan. Maar als je mensen beter leert kennen, merk ik heel vaak dat zij ten diepste toch wel deugen of ten minste graag willen deugen. Als we het beste in mensen boven willen halen, komen we naar mijn overtuiging verder met aandacht, begrip en het benadrukken van wat wél deugt, dan met eenzijdige afkeuring en veroordeling van wat niet deugt.

Klaas Koffeman, straatpastor Den Haag

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten