Column

Waarderend is opbouwend

‘Leegloop kerken door corona tien jaar versneld’, kopt mijn krant. In Nederland zijn de regels voor kerkdiensten alweer een aantal weken verruimd. Maar de kerkgangers zijn lang niet allemaal teruggekeerd. En het is de vraag of ze ooit terug komen. Vooral in Brabant en Limburg, zwaar getroffen door het Covid-19 virus, lijkt bij nogal wat mensen die vooral uit gewoonte naar de kerk gingen, die gewoonte ineens voorgoed te zijn verdwenen.

Toen dit voorjaar de kerken dicht gingen, waren we allemaal enthousiast over al die nieuwe mensen die online ineens ook de diensten gingen volgen Maar op veel plaatsen dalen die aantallen alweer. Al met al is de coronacrisis ook voor de kerken geen reden om zich rijk te rekenen, aldus dit artikel in de krant.

Me rijk rekenen met de coronacrisis wil ik ook niet. Dat lijkt me alleen al op pastorale gronden ongepast. Maar vergeten wat in de afgelopen maanden in coronatijd al die digitale contacten me hebben gebracht wil ik evenmin. De inzet en creativiteit van onze predikant en al die anderen, professionals en vrijwilligers, die voor en achter de schermen meewerkten aan de online kerkdiensten van de Dutch Church – het leek wel alsof we ineens opnieuw ontdekten wat en wie we allemaal in huis hebben. Dat ik, nu we online vergaderen, veel vaker mee kan doen met de kerkeraad bevalt me ook zeer.

En de grootste ontdekking deed ik tijdens de online theemiddagen op donderdagmiddag. Daar zag ik hoeveel meer mensen er bij de kerk betrokken zijn dan ik op zondag ontmoet. Daar vertelden mensen ook, wat ze het meest missen nu ze niet daadwerkelijk naar de diensten kunnen. ‘The hallowed space’, zei een van ons. Toen ging me ineens een licht op.

Een van de problemen met al die mensen die onze diensten aanklikken is, dat we niet weten waarom ze dat doen. En dus ook niet, hoe we ze het beste kunnen blijven bedienen. Dat kunnen we hen ook niet vragen – ongevraagd contact opnemen met mensen schrikt af. Maar toen ik ons zo hoorde praten over wat we in de kerk vinden en nu soms missen, dacht ik ineens: maar wij zelf weten het wèl! Waarom we naar de kerk gaan, waarom we online de diensten volgen, met de theemiddagen meedoen, of de literatuurkring – noem maar op.

Daar staan we meestal niet zo bij stil. Maar ik denk dat dit een goed moment is om dat wel te doen. En dan gaat het er niet om, dat we moeten opscheppen wat een geweldige club onze kerk is. Dat je in de kerk ook terecht kunt als je niet zo trots bent op jezelf of het zo goed gaat, is een van de meest opvallende kenmerken van de kerk. Durven vragen om wat er niet is en wat je zo mist, is trouwens ook toegestaan in de kerk. Net als vragen naar God. Of toegeven dat je niet weet waar je die moet zoeken.

Zulke gesprekken over waar je blij mee bent in de kerk of wat je anders zou willen, zijn de basis van wat sinds een tijdje in de Protestantse Kerk Nederland ‘waarderende gemeente-opbouw’ heet. Onze gastvoorganger en oud-consulent Henk de Roest heeft er een mooi en veelbelovend verhaal over geschreven. Proberen?

Eddy Reefhuis, consulent Nederlandse Kerk Londen

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten