Column: Wereldburger en dorpsbewoner.

Van Utrecht naar Cambridge, en van Cambridge naar Sauwerd.

Sauwerd?

Ja, Sauwerd. Een dorp van zo’n duizend inwoners vlak boven de stad Groningen. Weidse uitzichten, lange wegen, veel wind, en heel wat rustiger dan het stadse leven van eerst. Deze vraag moest ik dan ook vaak beantwoorden: of het niet een hele grote overgang was, van wereldburger in het mooie Cambridge naar dorpsbewoner op het Hogeland?

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het meeviel. Na een jaar lockdown en thuiswerken, sporadisch contact met ‘echte’ mensen en wonen in een wijk waarin men elkaar bij hoge uitzondering groette, was het een verademing om in een kleine en betrokken gemeenschap terecht te komen. Bovendien hadden mijn man Eelco en ik in dat laatste jaar al noodgedwongen afscheid moeten nemen van onze geliefde Evensongs – dat maakte de verhuizing ook iets gemakkelijker.

Ja, soms mis ik nog het mooie Britse en de prachtige chapels, het heuvelachtige landschap en zelfs de drommen toeristen. Ik mis de liturgie van de Anglicaanse kerk waar je zo heerlijk met ziel en lichaam in kunt opgaan. Maar daarvoor in de plaats is de Groningse taal gekomen en groeten mensen me met ‘dag domie’. Dit is een plek van rust en ruimte, zonder de allure van de grote stad, maar minstens zo interessant.

Een substantieel deel van het dorp – en van de twee aangrenzende dorpjes – is betrokken bij de kerk. Er zijn oude mensen met indrukwekkende levensverhalen, veertigers met drukke levens, jongvolwassenen met vragen en onzekerheden, tieners die ongeïnteresseerd in de kerkbank zitten, en kinderen met hun pure en ontwapenende manier van doen. En allemaal met een leven dat zowel mooie als verdrietige kanten kent. Of ze nu keurig Brits of plat Gronings praten: mensen zijn mensen en zoveel verschillen ze hier niet van daar. Dat maakt het domineesleven zo prachtig en zinvol.

Naast een bescheiden inboedel namen we nog iets veel kostbaarders mee van Engeland naar Nederland. Tijdens onze laatste week in Cambridge kwamen we erachter dat ik zwanger was. Inmiddels is Fiona een half jaar oud. Straks gaan we samen met haar een keer terug naar Cambridge, en vertellen haar dat haar leven daar is begonnen. En wie weet op welke plek ze verder ooit nog terecht komt: als je moeder dominee is en je vader wetenschapper, kun je wel rekenen op wat verhuizingen.

Gertine Blom

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten