In Focus: Astrid Smits – Kleinen

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de één of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Gemeenschap in Londen. Deze keer Astrid Smits – Kleinen die vertelt hoe zij terugkijkt op de periode die ze in Londen beleefde als echtgenote van de Ambassadeur.

Als partner van een diplomaat ben je gewend regelmatig van ‘standplaats’ te wisselen en in korte tijd een band met een land en gemeenschap op te bouwen. Hoe is dat gelukt hier in Londen en wat zijn voor jou de highlights geweest?

Ik denk dat de start in Londen wel de meest wervelende is geweest van alle posten, die we gehad hebben. In Londen waren we zonder kinderen, voor het eerst. Onderweg, vanaf het vliegveld, werden we bijgepraat door Margriet, plaatsvervanger van Simon. De verhuizing kwam de volgende dag en diezelfde avond stonden we al op het marineschip de Johan de Witt. Er was ook al snel een welkomstetentje gepland met de Dutch Church. De agenda is daarna gevuld gebleven. Nederland kreeg het voorzitterschap van de EU, daarna het referendum en de Brexit onderhandelingen. Politiek is natuurlijk niet het enige. Persoonlijk vond ik de culturele bezoeken en ontvangsten erg leuk. Highlights kiezen is moeilijk. Bijzonder in Engeland is natuurlijk het contact met beide koninklijke huizen. Er was het staatsbezoek, de viering van 350 jaar Michiel de Ruyter bij Chatham. Ik mocht het eerste homohuwelijk mee maken in de Dutch Church, tussen John en John. Heel speciaal. We zijn nog steeds (Facebook) vrienden. Er was het interview met Selma van de Perre en de presentatie van haar boek, de ontvangst van mensen die WO II hebben meegemaakt rond 5 mei, de Dutch masters, het KWF, de Koningsdagen. En dan heb ik nog lang niet alles genoemd.

In de afgelopen jaren heb je verschillende malen de Nederlandse Kerk bezocht en we hebben ook een aantal keer samen mogen werken, onder andere bij de theevisites op 5 mei op de residentie. Hoe kijk je naar de Nederlandse Kerk hier in Londen?

Ik ben van huis uit katholiek, zong in Maastricht in het kinderkerkkoor. Na de schandalen over misbruik en het gebrek aan aktie daarop, ben ik minder kerkelijk geworden. Ik was in Londen blij verrast met de dynamiek, openheid en inclusiviteit van de Dutch Church. Geen vaag gepreek, maar evenementen van deze tijd. Het homohuwelijk van John en John, Koningsdag met de KWF veiling, het Dutch Centre, maar ook Bach cantates. Ook als je niet gelooft, ben je welkom. Dat vind ik geweldig, de kerk is er gewoon voor de mensen, in mijn ogen zoals een kerk er voor mensen hoort te zijn. Bij ons afscheid vertelde je me dat de benedenruimte van de kerk op vrijdag zelfs wordt gebruikt door moslims. Dat vind ik geweldig, heel verbindend.

Jullie keren nu na een intensieve en roerige periode vanuit de Nederlandse residentie hier in Londen terug naar Den Haag. Voor jou niet helemaal een terugkeer, want in de afgelopen jaren bleef je aan het werk in Nederland en reisde je veel op en neer. Ik kan me voorstellen dat je dat vele reizen niet zal missen, maar wat zal je wel missen aan het leven hier in Londen?

Ik weet niet waar ik beginnen of eindigen moet. Ik kan wel zeggen dat ik me hier in Londen, van alle posten het meest thuis gevoeld heb. Ik denk dat dit genoeg zegt. Ik vond het heerlijk in Londen, maar we hebben ook veel gereisd door het land, lange wandelingen gemaakt en dorpen en steden bezocht. Ook in Den Haag kijk ik naar BBC Breakfast, ik wil weten wat er speelt. Speciaal wil ik ook ons personeel in de residentie vermelden. Zij hebben mijn leven met  al het reizen zoveel makkelijker gemaakt. Als ik op woensdagmiddag binnen kwam vliegen, hoefde ik alleen snel een andere jurk aan te trekken en kon ik zo aanschuiven bij een diner of een receptie mede hosten. Ook op de ambassade voelde ik me thuis, als bij een grote familie.

Je had de afgelopen maanden tijd ingeruimd voor het afscheid. Door de coronacrisis loopt dat nu anders. Dat lijkt me heel lastig. Zijn er in deze periode ook dingen waar je naar uit kunt zien als jullie straks weer samen in Den Haag zijn?

Wie had dit kunnen bedenken voor 2020?! Het is zo’n onwerkelijke tijd. Je went snel aan bepaalde zaken, maar dat er geen of weinig fysiek contact is vind ik wel een verarming. Het is moeilijk om afscheid te nemen, ik zie daar ook altijd tegenop, maar het is wel fijn om het te kunnen doen. Heel speciaal dat het afscheid van de Dutch Church wel heeft plaats gevonden, het enige afscheid, vlak voor de Coronacrisis. Daar heb ik echt van genoten. In Den Haag kijk ik uit naar een normaal leven met Simon, kinderen en kleinkind. Fijn ook om mijn moeder regelmatig te zien. Voordat we in Londen kwamen, reisde Simon heel veel voor zijn werk, nu ik. Gewoon een normaal leven samen, daar kijk ik naar uit.

Astrid Smits-Kleinen werd geïnterviewd door Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten