In Focus: Clarence Tan

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de één of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Clarence Tan geïnterviewd.

Waar kom je vandaan en hoe ben je in Londen terecht gekomen?

Ik ben geboren in Alkmaar maar opgegroeid in het mooie Zuid Kennemerland. Hockey bij Hockeyclub Bloemendaal, fietsen in de duinen, middelbare school op het Stedelijk Gymnasium Haarlem en het ECL. Het was een mooie onbezonnen jeugd. Verder ben ik ook gevormd door Maleisië, Singapore en Nieuw-Zeeland. Na de middelbare school woonde ik een tijdje in Nieuw-Zeeland waar ik me eigenlijk wilde vestigen als boer (jawel). Daarna ben ik naar Engeland gegaan voor de University of Cambridge Entrance Examinations. Na Cambridge ben ik naar London gekomen om, na Social Political Sciences, uiteindelijk op SOAS Middle Eastern Studies terecht te komen en Arabisch te studeren. Van jongs af aan wilde ik naar Londen. Mijn vader, die ook een tijd in Londen woonde, zei: “niet doen!”. Als rebelse zoon ga je dat dus  juist wel doen. Meer dan tien jaar later zit ik er nog altijd.

Wat heb jij vanuit je jeugd en ‘heritage’ meegekregen als het om geloof en kerk gaat? En wat betekent dat voor jouw geloof nu?

Van huis uit was geloof een heel persoonlijk, esoterisch iets. Mijn moeders familie is Nederlands Hervormd en mijn vader Taoistisch. Mijn vader had een diepe interesse in het Katholicisme, Hindoeïsme en de Islam. Mijn Indische overgrootmoeder (die ik nooit gekend heb) was moslim. Wij geloven dat er iets moois zit in ieder geloof. De hele familie (inclusief papa) ging vroeger altijd naar de kerk met Pasen en Kerst. Met mijn oma ging ik uit mijzelf vaker naar de kerk. Mijn ouders hebben mij de ruimte gegeven om geloof zelf te ‘zoeken’. Het heeft me houvast gegeven tijdens moeilijke tijden en het vertrouwen gegeven om te zeggen waar ik voor sta. Geloof is uiteindelijk een integraal onderdeel van mijn leven geworden. Ik put kracht uit de hymns, psalmen, het Te Deum, Magnificat en de stilte. Maar ook uit de natuur. De zondag heb ik nodig voor mezelf en mijn connectie met God, hen die zijn heen gegaan en de natuur. Ik ben uiteindelijk gedoopt in de Church of England, maar ik verdiep me graag in verschillende geloven. Deze maand vier ik een paar dagen Joods Nieuw Jaar in Noord-Londen.

Je bent een actief persoon en betrokken bij veel organisaties. Je bent bestuurslid van Neerlandia en voorzitter van de New Zealand Society. Ik ben wel benieuwd hoe jij vanuit die ervaring naar de Dutch Church als ontmoetingsplek kijkt?

Al sinds 1550 biedt de Nederlandse Kerk een ‘refuge’ voor Nederlanders en pelgrims. Ik geloof dat de kerk een belangrijke functie vervult als ontmoetingsplek. Wij zijn immers allemaal Nederlandse ‘refugees’ en ‘pilgrims’ in het VK, ieder met een persoonlijk verhaal. Voor mij zijn de organisaties waarbij ik betrokken ben niet alleen relevant vanwege de saamhorigheid en gezelligheid, maar ook vanwege continuïteit en representatie. Ik heb veel mooie momenten beleefd bij de Dutch Church, dankzij de verhalen van mensen en de mooie ontmoetingen. Deze hebben me verrijkt. Het is mooi dat de Dutch Church de continuïteit in stand houdt door de verschillende Nederlandse organisaties een ‘dak’ boven het hoofd te bieden. Na 470 jaar is haar functie nog steeds relevant.

Als producer bij ‘the National Theatre’ behoor je tot de groep mensen die hard geraakt zijn door de Covid-19 crisis. Juist in de creatieve sector is het momenteel heel moeilijk. Hoe ben je daar mee omgegaan en waar put je hoop uit? Zie je ook alweer lichtpuntjes?

De creatieve sector gaat door een zware tijd op dit moment. Zelf word ik vanaf 1 oktober ‘redundant’ gemaakt. Het is moeilijk om te horen dat er geen plek voor je is, maar ik ben zeker niet de enige. Gelukkig ben ik een positief ingesteld mens. Ik zat vanaf 6 maart thuis en kreeg de kriebels. Vanaf juni ben ik parttime als bloemist gaan werken. Verder kreeg ik afgelopen maand een kans om in Amsterdam een grote openluchtbioscoop te organiseren in de Hermitage aan de Amstel. Het werd een groot succes met meer dan 3000 toeschouwers in een week. Het was leuk om voor het eerst in Nederland te werken! Een heel mooi pakket. Huis in de Nes, vijf minuten fietsen naar de Hermitage langs de Amstel. Dan sta ik erbij stil hoe mooi en bevoorrecht het leven kan zijn. Iedere ochtend en avond deed ik een wandeling of fietstocht. Op zondag bezocht ik de dienst in de Oude Kerk. Daar zag ik kansen en avontuur, van de gevelstenen tot de praalgraven. Wij Nederlanders hebben een soort levenslust en exploratie zin. Dit geeft me zoveel energie en hoop. Ik heb bij de Hermitage verdere contacten gelegd en ga nu met mijn compagnon twee grote evenementen organiseren voor eind van het jaar bij de Hermitage en in de Nieuwe Kerk. Lichtpuntjes zijn er altijd. Blijf altijd positief en veerkrachtig!

Clarence Tan werd geïnterviewd door Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten