In Focus: Lauren Harris

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de een of andere manier betrokken is bij de Nederlandse Kerk. Deze keer is Lauren Harris geïnterviewd die sinds een aantal maanden de pr- en communicatie van het Dutch Centre doet.

Meestal is de eerste vraag hoe je in Londen terecht bent gekomen. In jouw geval is die vraag andersom. Hoe ben je als Londenaar in de Nederlandse gemeenschap verzeild geraakt?

Dag! Ik ben inderdaad geboren en getogen Londenaar(es), maar mijn grootvader’s moeder was Nederlandse. Alles wat ik van haar afweet is dat zij Margriet van de Steen heette. Verder heb ik helaas geen contact met haar of andere nakomelingen in Nederland. Hopelijk zal dat mij op een dag lukken.

Als studente aan de universiteit in Birmingham heb ik Frans en Duits gestudeerd. Daar hadden we de optie om nog één Germaanse taal helemaal vanaf nul te leren. Ik koos toen voor Nederlands, misschien uit nieuwsgierigheid vanwege mijn overgrootmoeder. Later heeft deze keuze mij een grote voorsprong gegeven om aan leuke banen te komen, zoals hoofd van de politieke afdeling van de Britse ambassade in Brussel en woordvoerder bij de Nederlandse ambassade in Londen. En nu ben ik pr-consultant bij het Dutch Centre! Nederlands leren was een goede keuze.

Door je werk op de ambassade kende je de Nederlandse gemeenschap hier al redelijk goed. Door je werk bij het Dutch Centre, kom je nu ook regelmatig in de Nederlandse Kerk. Hoe kijk je naar die ontmoetingsplek en hoe zie je de rol van ons als kerk?

Toen ik voor de ambassade werkte, ben ik altijd met groot plezier naar het Dutch Centre gekomen. Voor mij is het gebouw een hele mooie combinatie van oud en nieuw. Aan de ene kant de geschiedenis van de kerk die sinds 1550 de Nederlandse gemeenschap in Londen dient. En aan de andere kant het moderne, bonte oranje Dutch Centre waar Nederlanders samen komen om hun gedeelde cultuur, maatschappij, politiek en tradities – zoals Koningsdag – te vieren en te bediscussiëren. Onze deuren staan voor Nederlanders en vrienden van Nederland in de Britse hoofdstad altijd open. De ambassade is er om de diplomatieke relaties met Britten te versterken en te handhaven; wij zijn er om de Nederlandse gemeenschap in het VK samen te brengen.

Je bent altijd druk geweest met taal, in je werk op de ambassade, nu met vertaalwerk en je leert nog altijd talen bij. Bijzonder is jouw inzet voor gebarentaal, wat natuurlijk te maken heeft met jouw partner die doof is. Wat leer jij van die inzet voor gebarentaal en wat leer jij van de dove gemeenschap en hun strijd om erkenning van gebarentaal?

Dat klopt – één van mijn lievelingswoorden in het Nederlands is: ‘talenknobbel’! Dat begrip bestaat helemaal niet in het Engels, waarschijnlijk omdat het voor de meeste Britten vanzelfsprekend is dat iedereen in de wereld gewoon Engels spreekt. Naast mijn rol als pr-consultant ben ik nu ook freelance vertaler Nederlands-Engels. Mijn droom is om gepubliceerde literair vertaler te worden.

Thuis gebruikt mijn familie inderdaad twee talen, omdat mijn partner Ben doof is. Wij communiceren onderling – en met ons 3-jarige zoontje – in Britse gebarentaal (BSL), de taal van de dove gemeenschap (ca. 90.000 mensen) in het Verenigd Koninkrijk. Nederland heeft zijn eigen gebarentaal: NGT. Gebarentaal is niet universeel, anders dan men soms denkt.

Maar doven passen zich supersnel aan als ze met andere doven communiceren. Ze zijn er aan gewend! De Britse gebarentaal is pas in april 2022 door het Parlement officieel erkend als taal van Groot-Brittannië. Dat heeft decennia geduurd en is dankzij de inzet van honderden dove-activisten nu dus gelukt. Het heeft mij geleerd dat je niet van de ene op de andere dag de wereld kunt veranderen, maar als je nooit opgeeft en je kansen weet te grijpen, lukt het uiteindelijk wel!

In de kerk en het geloof spelen gebaren ook een belangrijke rol. In de Rooms-katholieke traditie en de Church of England misschien nog wel meer dan bij ons in de Dutch Church. Wat zouden wij als kerk kunnen leren? Hoe maken wij een gebaar?

Gebaren en gebarentalen maken informatie en menselijke interacties visueel toegankelijk. Dat is voor de dove gemeenschap essentieel om deel te kunnen nemen aan de maatschappij. Maar het is tweezijdig. Door dove mensen actief in de kerk te verwelkomen, leren we ook allemaal hoe onze medemensen het leven zonder geluid ervaren. We leren elkaar met een open hart in de ogen te kijken en over de grenzen heen – en zonder woorden – te communiceren. In het Engels heet dat ‘Deaf gain’ (doof gewin) – een unieke menselijke vaardigheid die horenden niet hebben. Een mooi gebaar zou zijn om een gebarentolk in te zetten voor dove Nederlandse gelovigen in Londen. Maar dan komt natuurlijk de vraag – in de Britse of Nederlandse gebarentaal?

Lauren Harris werd geïnterviewd door Bertjan van de Lagemaat

 

 

 

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten