In Focus: Wolter Sillevis Smitt.

Elke twee maanden wordt voor Kerknieuws iemand geïnterviewd die op de één of andere manier betrokken is bij de Nederlandse gemeenschap in Londen. Deze keer is kapitein-ter-zee Wolter Sillevis Smitt geïnterviewd. Wolter Sillevis Smitt is defensieattaché op de Nederlandse Ambassade.

Waar komt u vandaan en hoe bent u in Londen terecht gekomen?
Ik ben geboren en getogen in Soest. Na de middelbare school heb ik gekozen voor de Koninklijke Marine. Met de marine heb ik vele plaatsen in de wereld bezocht en deelgenomen aan verschillende missies in de Perzische Golf, de Middellandse Zee en het Caribische Gebied. Bijzonder is dat ik mijn vrouw Ilonka, die toen bij de KLM werkte, heb leren kennen op Trinidad. We waren daar allebei voor ons werk. We zijn in 1991 getrouwd en zijn in Den Haag gaan wonen. Daar hebben we onze kinderen Davita en Coen gekregen en later nog verschillende pleegkinderen. Gelukkig kon ik een deel van mijn ‘niet varende’ loopbaan invullen in het politiek-bestuurlijke deel van defensie en de marine in Den Haag, dicht bij huis. Dat kwam het gezinsleven ten goede. Een plaatsing in het buitenland stond al lange tijd op onze verlanglijst. Toen in 2016 de kinderen het huis uit waren, kwam de functie van Defensie Attaché op de ambassade te Londen beschikbaar. Een prachtige functie op een schitterende plek waar ik veel van mijn operationele en bestuurlijke ervaring kan gebruiken.

Het mooie is dat de internationale defensiegemeenschap in Londen erg hecht is. De partners worden ook betrokken bij vele activiteiten. Ilonka heeft het daardoor ook druk. Het is daarom echt een baan die je met z’n tweeën doet en daar hebben we veel plezier in.

Hoe kijkt u naar de Nederlandse Kerk hier in Londen?
Om eerlijk te zijn ben ik niet kerkelijk. Wel ben ik christelijk opgevoed en vind ik dat de christelijke waarden het fundament zijn van onze samenleving. De kerk brengt mensen bijeen om dit met elkaar te delen en beleven. Ook merk ik dat als je ‘ver van huis’ bent, je hier meer bij stilstaat en dat dit belangrijker wordt. Aan boord van de marineschepen hadden we vaak een vlootpredikant of aalmoezenier die op zondag een dienst verzorgde. Daar ging ik graag naar toe. Een moment van bezinning is belangrijk om de geestelijke batterij op te laden. De rijke geschiedenis van de Nederlandse kerk hier in Londen verbindt ons met de Nederlanders die door de eeuwen hier in Londen hebben gewoond, gewerkt en elkaar in het geloof hebben gevonden. Naast de ambassade is deze kerk echt een vertrouwd stukje Nederland.

2020 is met de viering van 75 jaar vrijheid een bijzonder jaar, zeker ook voor de defensieafdeling van de ambassade kan ik me zo voorstellen. Wat gaan we daar in Londen van merken?
De vieringen rond 75 jaar bevrijding zijn hier in het VK al begonnen met de herdenking in het kader van de D-Day landingen. In Nederland zijn de herdenkingen eind augustus van start gegaan in Terneuzen. Als Defensieafdeling hebben we al verschillende activiteiten in het kader van 75 jaar bevrijding gehouden. Zo hebben we met een seminar ‘de Arnhem Spirit’ stilgestaan bij Operatie Market Garden en met lezingen over de Westerschelde bij de bevrijding van Zeeland. We hebben daarbij dankbaar gebruik gemaakt van de faciliteiten in de Nederlandse Kerk. Op 8 november jl. hebben we een speciale Maple Tree geplant op de Nederlandse erebegraafplaats bij Mill Hill. Verder eren we nog regelmatig Britse veteranen

die Nederland 75 jaar geleden bevrijd hebben. Ze ontvangen de ‘Dutch Liberators Medal’ en daar maken we telkens een mooie ceremonie van. Ook zal de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei dit jaar in het kader staan van 75 jaar vrijheid. Tot slot worden van 9-16 mei 2020 in Den Haag de Invictus Games gehouden. Ook daar staan we stil bij 75 jaar vrijheid.

Er is voor u ook een bijzondere persoonlijke connectie met de periode van WO II in Londen. Uw grootvader was vlootpredikant bij de Koninklijke Marine tijdens de oorlogsjaren en was gestationeerd in Londen. Kunt u daar iets over zeggen en hoe is het om, met die geschiedenis, nu zelf in Londen gestationeerd te zijn?
Helaas heb ik mijn grootvader niet goed gekend. Ik was 10 jaar toen hij overleed. Toch heb ik veel over hem meegekregen. In de oorlogsjaren was hij vanuit Indonesië naar Engeland gekomen om te dienen bij de Koninklijke Marine. Hij was gestationeerd in Londen, maar reisde ook veel door Engeland en Schotland om de marinemensen te bezoeken die werden ingezet op de Nederlandse schepen in de oorlog. Binnen de marine heb ik veel over mijn grootvader gehoord, vanwege mijn achternaam was ik makkelijk te herkennen. Mijn opa was een heel bijzonder mens, die op veel mensen een grote indruk heeft achtergelaten. Voor de Koninklijke Marine in het algemeen en in het bijzonder de geestelijke verzorging heeft hij in de oorlog en de jaren erna veel betekend. Ik moet nu hier in Londen regelmatig aan mijn opa denken. Hij was 75 jaar geleden ook hier voor de marine aan het werk. Hoe was het toen? Welke plekken heeft hij bezocht en wie heeft hij ontmoet? Het was bijzonder om een paar maanden geleden met een neef te eten in het hotel waar hij destijds vaak verbleef. Een deel van zijn ervaringen kan ik terugvinden in zijn dagboeken die bewaard zijn gebleven. Het is fascinerend te lezen hoe hij zijn werk deed en schokkend hoeveel leed er toen was. Daarnaast onvoorstelbaar hoe hij jarenlang onzeker was over de gezondheid van zijn vrouw en kinderen. Zijn godsvertrouwen gaf hem houvast, waardoor hij het heeft volgehouden.

Wolter Sillevis Smitt werd geïnterviewd door Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten