Kijk met vertrouwen

Wantrouwen.
Op twitter komt een bericht langs van t.v. presentator Piers Morgan. Het is hem duidelijk. Meghan, the duchess of Sussex heeft prins Harry tegen de rest van de familie opgestookt. Vervolgens lees ik in de Times dat ze uit betrouwbare bron hebben vernomen dat prins William het afgelopen jaar voortdurend Meghan heeft lopen pesten. Volgens een andere tabloid had the Queen Meghan en Harry het liefst uit de koninklijke familie geknikkerd, maar is ze bang voor een nieuw schadelijk interview, waarbij Meghan de koninklijke familie en de hofhouding in een kwaad daglicht zal stellen. Ik zag al die berichten langskomen en verzuchtte bij mezelf: ‘Wat een wantrouwen en wat doen wij elkaar toch allemaal aan.’ Het is de mens eigen zeggen we dan al snel. De mens is diep van binnen een egoïstisch wezen, altijd bang om door anderen bedrogen te worden of te kort gedaan. En de koninklijke familie is echt geen uitzondering. In de Bijbel is het ook al vanaf het begin raak. Kijk maar naar Kaïn en Abel of Jacob en Ezau. Het is overal hetzelfde…

De meeste mensen deugen.
Maar terwijl al het nieuws over de koninklijke familie naar buiten kwam, was ik net het boek ‘de meeste mensen deugen’ aan het lezen van Rutger Bregman. Ook hij kijkt naar de geschiedenis en wat daarin gebeurt tussen mensen. Maar hij stelt dat ons beeld van de mens veel te negatief is. Wij hebben met elkaar een beeld gecreëerd van de mens als egoïstisch wezen dat diep van binnen nu eenmaal slecht is. Door de geschiedenis heen is dat mensbeeld tot een selffulfilling prophecy geworden. Maar dat praten wij onszelf aan. Bregman roept op om met andere ogen naar de mens te kijken. Minder wantrouwend, meer met vertrouwen. En als je dat doet ga je zien, dat er ook veel voorbeelden zijn van mensen die juist voor elkaar opkomen en het goede met elkaar voorhebben. De meeste mensen deugen. Bregman vertelt over een groep jongens die gestrand is op een onbewoond eiland. Anders dan je zou verwachten, slachten de jongens elkaar niet af, maar helpen elkaar en weten zo maandenlang te overleven. Mensen blijken het vaak juist in moeilijke tijden belangeloos voor elkaar op te nemen. Ook dat zie je door de geschiedenis heen gebeuren, zelfs in de Bijbel.

Mozes en God.
Het gaat in de Bijbel niet alleen over Kaïn en Abel en Jacob en Ezau, maar ook over Ruth en Boaz en over Mozes. Over Mozes gaan we in de Veertigdagentijd veel horen en dat vind ik prachtig. Mozes is zo iemand die vindt dat de mens van nature slecht is. En dat is heel begrijpelijk. Als baby is hij in een rieten mandje gestopt omdat de Farao hem wilde doden. Als jongeman kwam het kwaad in hemzelf naar boven en doodde hij een Egyptenaar omdat die op zijn beurt een Israëliet mishandelde. Het is duidelijk: de mens is door en door slecht. Maar dan ontmoet Mozes God bij de brandende braamstruik. En God vraagt juist die driftige verbannen zoon van Israël om zijn volk te bevrijden. Mozes ziet dat niet zitten. Daar is hij niet geschikt voor. Maar God laat hem met andere ogen kijken. Met vertrouwen. En dan ontstaat er een bijzondere band. In eerste instantie moet God Mozes voortdurend moed inpraten. Heb vertrouwen in je medemens! Maar uiteindelijk draaien in de woestijn de rollen om en praat Mozes God moed in als het volk een Gouden Stier heeft gemaakt. Ze houden elkaar scherp. Je mag de moed nooit verliezen. Want de meeste mensen deugen!

Ds. Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten