Nachtelijke avonturen met Kerknieuws

Als ik terugdenk aan mijn ervaringen met Kerknieuws dan lijkt het wel of ik een stap van een eeuw terug moet maken, al is het ‘slechts’ naar het eind van de vorige eeuw, nl. de jaren ‘92 tot en met ‘97. In die jaren – het is nu nauwelijks meer voorstelbaar – was er nog geen internet en geen e-mail, althans niet op consumentenniveau. Gescand werd er ook niet en zelfs de fax was niet zodanig gemeengoed. Hoe ging het dan? De onvolprezen eindredactrice Margreet Wiersema verzamelde de kopij en bracht die vervolgens bij mij. Dat ik niet mijn kopij bij haar bracht, maar andersom, werd veroorzaakt door het feit dat mijn leven gekenmerkt wordt door ‘deadlinedwang’, de eigenschap dat er nooit iets af komt voordat het écht, maar dan ook écht moet. Om deze reden hadden Margreet en ik afgesproken dat ik de kopij naar de drukker zou brengen. Ja, bréngen. Bij de drukker werden de teksten volledig overgetypt voor de drukproeven. Let wel, getypt! En dan nog wel door een Engelse medewerkster die geen Nederlands kende. Geen wonder dat de drukproeven door Margreet nog eens nauwkeurig doorgenomen moesten worden.

De drukkerij  was gevestigd in Acton, als er niet teveel verkeer was  zo’n 25 minuten rijden van Richmond. Als er niet teveel verkeer was …. Dat is sowieso al een hachelijke voorwaarde in London, maar zeker op deze route, want daarbij kon je niet om Chiswick Roundabout heen. Door schade en schande ben ik al snel tot de conclusie gekomen dat ik de kopij maar beter ’s avonds laat kon wegbrengen, als het wat rustiger was op de weg. Maar vanwege eerder genoemde deadlinedwang werd ’s avonds laat al gauw ’s nachts. Door een onverklaarbare mix van werkstijl en bioritme vond mijn ritje naar Acton vice versa bijna altijd rond half vier in de nacht plaats.

En daaraan heb ik een van de meest wonderlijke ervaringen van mijn Londense jaren te danken. Ergens in de buurt van Chiswick Roundabout stond een melkfabriek. En als gevolg daarvan werd ik tijdens mijn nachtelijke tochtje geconfronteerd met een uiterst curieus verschijnsel. Het op die tijd verlaten verkeersplein werd opeens in beslag genomen door een enorme stoet van die typisch Engelse, volledig identieke melkwagentjes, die in een grote optocht vanuit een van de toegangswegen de rotonde op kwamen rijden en zich vervolgens via de diverse afritten in alle richtingen van West London verspreidden. Alsof een horde insecten stiekem de stad in ging nemen. Om het bijbels te zeggen, was het werkelijk een ‘schare die niemand tellen kon’. Ik reed wel eens twee of drie rondjes extra op de rotonde om dit wonderbaarlijke verschijnsel langduriger en van nabij te aanschouwen. Vooral bij mist, regen of drizzle was het een bijna surrealistisch gezicht. Als ik eraan terugdenk, komen nog altijd woorden bij mij boven die als (obscure) filmtitel niet zouden misstaan: ‘The Invasion Of The Milkmen’. En dat allemaal dankzij Kerknieuws!

Klaas Koffeman, oud predikant Nederlandse Kerk Londen

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten