Nashville: een drukke week

Heel progressief Nederland stond de afgelopen week op zijn kop. Een groep orthodoxe zwarte kousen had ingestemd met een Nederlandse vertaling van de zogenaamde Nashville Verklaring. Dat zijn woorden uit 2017 van een groep Amerikaanse Evangelicals en Orthodoxen die zich uitspreken tegen alles wat LHBT is. De bekende Bijbelteksten over homoseksualiteit worden weer gelezen. Transgenders zijn uit den Boze. Het hetero-huwelijk is het een en het al. Niets nieuws onder de zon dus. En in de Verenigde Staten en in Nederland komt dit in orthodoxe kringen natuurlijk op omdat er in de breedte van de samenleving én in de kerken steeds meer ruimte voor LHBT-ers is. Eigenlijk dus een goed teken, dat dit geschreven wordt!

Maar dit alles is niet goed in de ogen van vele theologen, in het midden en aan de linkerkant van het spectrum. Ook in de maatschappij kan men zich er erg druk over maken. Opvallend hoeveel regenboogvlaggen nu hangen aan stadhuizen en kerken. Slechts een enkeling durft nog wat kritische geluiden te laten horen: waar is de brand? Want wat is er nu echt aan de hand?

Inderdaad: echt gezellig is het niet voor de groep mensen die aangesproken worden. Theologisch is het allemaal ook niet sterk. Want waarom zou je deze Bijbelteksten allemaal zo letterlijk nemen (en andere teksten niet). Misschien is de liefde wel een veel centraler thema in de Bijbel dan al het gedoe tussen de lakens. Wie het Oude Testament goed leest, ziet in elk geval dat het burgerlijke huwelijk van één man en één vrouw toch niet altijd de norm is geweest. De aartsvaders, koning David, koning Salomo. Het waren allemaal liefhebbers die niet pasten in de moraal van Nashville.

Wat moeten we daarmee? Wat mij betreft, zouden we een eind komen door gewoon te doen. Gewoon doen, door ons niet door deze overwegingen van ons stuk te laten brengen. Ik ben erg blij betrokken te zijn bij twee kerken die het homohuwelijk een vanzelfsprekende plek geven. De Remonstrantse Broederschap als eerste kerk in Nederland. De Nederlandse Kerk in Londen als eerste kerk in Engeland. Tenslotte: laten we niet proberen anderen te overtuigen. Maar laten we bij onszelf te rade gaan of er misschien ook dingen zijn, waarin wij niet zo tolerant zijn of de liefde niet centraal stellen. Want een ander – al draagt hij zwarte kousen – veroordelen, leidt nergens toe.

Tjaard Barnard, consulent Nederlandse Kerk Londen

 

 

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten