Niets is onmogelijk

Weinig te verwachten…

We gaan de tijd van advent in, de tijd van verwachting. Maar dit jaar voelt dat toch wat ingewikkeld.

Een roos in de knop
Een roos in de knop

Want je zou het jaar 2020 ook wel het jaar van de niet ingeloste verwachtingen kunnen noemen. Het coronavirus gooide voor ons allemaal roet in het eten. Voor sommigen van ons kwamen de gevolgen van het virus heel dichtbij met familieleden die ziek werden en dierbaren die door het virus overleden en die vreselijk worden gemist. Maar dit virus raakt niet alleen de mensen die ziek worden en hun omgeving. Het virus raakte iedereen. We konden onze familie en vrienden over zee niet bezoeken, mensen verloren hun baan, of gingen ‘on furlough’, kinderen kwamen thuis te zitten van school. Winkels, pubs en restaurants sloten hun deuren en we raakten ervan in de mineur.

Hopeloos?

‘Ik vind het niet meer leuk zo,’ hoorde ik mensen vaak zeggen. En dat begrijp ik, want als mens heb je dingen nodig om naar uit te zien. Om het uit te houden in een moeilijke tijd, heb je hoop nodig en de verwachting dat het beter wordt. Maar met name dit najaar leek alles wel hopeloos. Na de eerste corona-golf volgde, sneller dan gedacht, een tweede golf en nu ik dit schrijf, zitten we in een tweede lockdown, waarbij het nog maar helemaal de vraag is of we met familie en vrienden kerst kunnen vieren. Iedere keer werden bijeenkomsten, evenementen en reizen uitgesteld. Het woord verwachting durven we haast niet meer uit te spreken en is vervangen door: ‘Laten we het nog maar even afwachten…’

Advent

Hoe moet dat nu met advent? Kunnen we dat ook maar beter overslaan dit jaar, of uitstellen? Nee, dat kan niet en dat is maar goed ook, want misschien hebben we in deze situatie de tijd van advent wel harder nodig dan anders. In een tijd van platgeslagen verwachtingen hebben we advent nodig om de verwachting opnieuw te leren ontdekken. Ik kwam tot dat inzicht dankzij The Book of Hopes, een kinderboek vol verhalen dat ik voor mijn dochter kocht. In dat boek schrijft initiatiefneemster en schrijfster Katherine Rundell dat we juist nu hoop en verwachting nodig hebben. En dat het bij hoop niet gaat om een optimistisch gevoel dat alles wel goedkomt, maar dat het gaat om een creatieve levenshouding waarin je in mogelijkheden denkt. Als dat je lukt word je een possibilityist.

Niets is onmogelijk

Ik vond die blik van Katherine Rundell prachtig passen bij advent waar het nooit gaat om een passief afwachten op wat komen gaat, maar om een actief hopen en uitzien. En het past ook uitstekend bij de verhalen die horen bij advent en die ons steeds weer vertellen dat niets onmogelijk is, wanneer je maar goed om je heen leert kijken en actief op zoek gaat naar kleine tekenen van hoop. Dan ontdek je dat dingen die op het eerste gezicht onmogelijk lijken, toch kunnen gebeuren. Dat een roos ook in de winter in de knop kan schieten, en dat het verhaal van de Messias, begint bij een weerloze, kwetsbare baby in een stal.

Ds. Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten