Niets meer hetzelfde.

Het is weer lente.
Het is weer lente. De natuur ontluikt, voorjaarsbloemen bloeien en alles komt weer tot leven. Als dat gebeurt, weten we dat we Pasen kunnen vieren. Zo gaat het ieder jaar business as usual zou je kunnen zeggen. Maar dit jaar voelt dat toch anders. Dat komt omdat alles zo anders is gelopen sinds die vorige keer dat het lente en Pasen werd.

Alles op zijn kop.
In een artikel in het blad ‘Open Deur’ wordt het prachtig omschreven. ‘Normaal ontluikt in het voorjaar het groen. Normaal dartelen er lammetjes in de wei en springen koeien alle kanten op in hun voorjaarsdans na de winter. Normaal snuiven we massaal de voorjaarslucht op om de winter achter ons te laten en het nieuwe leven te omarmen. In maart 2020 dartelden er ook lammetjes in de wei, maar verder leek niets meer normaal.’ Na Pasen was het niet business as usual, maar belandden we in een soort woestijntijd met lockdowns en restricties die veel langer aanhield dan de veertigdagentijd van vóór Pasen. Nu, op de drempel van een nieuw Paasfeest, houdt het coronavirus, ons al een jaar in haar greep.

Hoop.
En toch is er hoop. Na dat lange woestijnjaar keert met de lente en het aankomende Paasfeest ook de hoop terug. De hoop dat het nu, naar de zomer toe, beter zal worden. Steeds meer mensen hebben een vaccin tegen het coronavirus ontvangen en stapje voor stapje zien we hoe de samenleving zich weer opent, een beetje zoals de natuur ontluikt in de lente. En wij, wij maken weer plannen en zien vol verlangen uit naar het moment dat we elkaar weer zonder angst mogen ontmoeten.

Toch niet hetzelfde.
En wat daarbij belangrijk is, is dat wij die nieuwe lente en de terugkeer naar een open samenleving, niet meer zo snel als normaal zullen ervaren. Het zal wennen zijn om de angst voor het virus voorbij te komen. We zullen moeten zoeken naar nieuwe wegen, naar een nieuw normaal. Geen business as usual, niets meer hetzelfde, maar wel een nieuw begin. Een nieuw begin waarbij de woestijntijd hoe moeilijk het ook was, hopelijk geen verloren tijd is geweest.

Veel geleerd.
We hebben veel geleerd in dat woestijnjaar en nu citeer ik opnieuw de ‘Open Deur’: ‘We hebben geleerd over sámenleven, gedeelde smart, liefde op afstand, verbondenheid en goede wil. Ploeterend, morrend, vallend, voortgaand, opstaand, teruggeworpen op onszelf, maar ook steun zoekend bij anderen. Verrast worden door attenties, zorg, steun en solidariteit.’ Het heeft ons tot andere mensen gemaakt en eigenlijk past dat ook prachtig bij Pasen.

Bij Pasen is niets meer hetzelfde.
Het Paasfeest is het feest van ‘niets meer hetzelfde’. De opstanding van Jezus betekent voor zijn leerlingen geen eind goed al goed, waarna iedereen weer door kan gaan met het leven. Het is mooi om te zien hoe in de laatste hoofdstukken van het Johannesevangelie wordt beschreven hoe de leerlingen proberen, het leven weer op te pakken. ‘Ik ga vissen’, roept Petrus. Maar hij vangt niets, hij kan het oude leven niet zomaar weer oppakken. Hij moet eerst gaan begrijpen dat na Pasen niets meer hetzelfde is. Dat besef breekt door als Jezus aan Petrus verschijnt. Het is een verhaal dat wij, na ons woestijnjaar, beter begrijpen dan ooit.

Ds. Bertjan van de Lagemaat

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten