Dutch Church

ds Joost Röselaers, Remonstrants predikant te Amsterdam beroepen

Op 17 februari 2013 kon de gemeente haar ervaringen en bevindingen tijdens een gemeenteberaad kenbaar maken, waarbij tevens gelegenheid was om aan te geven of men de kandidaten in Austin Friars beroepbaar achtte. Het advies van de beroepingscommissie, de consulenten en de gevoelens van de gemeente waren eensluidend. Overeenkomstig werd ds Joost Röselaers, Remonstrants predikant te Amsterdam beroepen. Het verheugt de kerkenraad ten zeerste dat ds Röselaers bereid is het beroep te aanvaarden. U treft hier een korte levensloop en motivatie van ds Röselaers aan. De kerkenraad hoopt u zo spoedig mogelijk de datum van de intrededienst van ds Röselaers te berichten. Ook wil de kerkenraad bij dezen ds Röselaers, zijn vrouw Anne-Rose de Gier en hun gezin veel sterkte en succes wensen bij alle voorbereidingen voor de verhuizing naar Londen.

Vuurtje stoken bij de buren

Laten we eerlijk zijn: het pinksterfeest is het moeilijkste van alle feesten. Kerst is duidelijk. Een lieve, kleine baby in een voederbak. Wie zou niet ontroerd raken? Je hoeft niet gelovig te zijn om aan een klein kind inspiratie en dankbaarheid te ontlenen. Welke ouder ontvangt zijn kind niet als een godsgeschenk? Pasen is ook begrijpelijk. Althans: je kunt je voorstellen wat het verhaal vertelt. Letterlijk blijft het lastig, zo’n opgestane dode, maar goed, alles in de schepping maakt het zo duidelijk in deze tijd van het jaar. De dode natuur die weer leeft. De bloemen die weer bloeien. Het zonlicht dat weer uitbundig straalt. Het leven overwint de dood!
Maar Pinksteren dan, wat moet je je daar nu bij voorstellen? Natuurlijk: er is het prachtige verhaal van al die mensen uit allerlei talen en culturen die elkaar opeens begrijpen. In de smeltkroes die Londen heet een begrijpelijk beeld. De vlammen op het hoofd zijn weer wat moeilijker. Als je de Geest probeert vast te leggen, weet je van te voren al dat het niet gaat lukken.

Echt helder werd het verhaal van Pinksteren mij eens verteld in een preek. Normaal gesproken onthoud ik preken nooit. Zelfs niet mijn eigen. Maar hier werd zo’n duidelijk beeld geschetst, dat ik het voor me zag. Een predikant vertelde hoe hij bij vrienden in de tuin zat te borrelen. Het was gezellig. De kinderen waren heerlijk aan het spelen. Tot ze opeens een doosje lucifers hadden gepakt en - kinderen eigen - een leuk vuurtje aan het stoken waren in de tuin van de buren.

De volwassenen hadden nog niets in de gaten en de dominee werd bevraagd over zijn werk. Wat is dat nu eigenlijk, Pinksteren? Pas toen werden de kinderen ontdekt. Dat was ook het antwoord: een vuurtje stoken bij de buren. Pinksteren gaat om enthousiasme, gaat om vuur ontsteken bij anderen. Je bent ergens door getroffen en je wilt dat ook aan anderen meegeven. Petrus vertelde over de grote daden van God. Hij sprak zo aanstekelijk dat iedereen wel begreep dat hij ergens warm voor liep. Daarvoor hoefde je hem niet letterlijk te verstaan.

Dat is wat we gezamenlijk in een kerk zoeken. Werkelijke inspiratie die je raakt, die je in vuur en vlam zet. Daar wil je wat mee doen. Mensen zien het aan je en worden nieuwsgierig. Je hoeft de straten niet langs om het uit te venten. Ware inspiratie wordt herkend. Dat is wat ik u en mijzelf toewens met Pinksteren.
Tjaard Barnard, consulent

The shape of our buildings

Nadat het House of Commons op 10 mei 1941 verwoest was pleitte Churchill voor restauratie. Hij was tegen ‘giving each member a desk to sit at and a lid to bang, because the House would be empty most of the time; whereas, at critical votes and moments, it would fill beyond capacity, with members spilling out into the aisles’, in his view ‘a suitable sense of crowd and urgency’.

Lees meer: The shape of our buildings